اشاره طورهای آشپزی اشاره‌ گاهی یک حرکت کوچک چشم و ابرو در مواقع خاص است که به جای هزار کلمه حرف می‌زند، به قول حافظ:

یک روز جمعه، قبل از ظهر، دوستم عاشق زودپزش شد؛ به همین سادگی. از آن روز به‌قدری وابسته‌اش شده که این همه وابسته‌ی شوهر و

 شما غذا را می‌خورید یا غذا شما را؟! گاهی با آشپزی مار در آستین خود می‌پروریم، چرا؟ چرا ندارد! این‌همه زحمتش را می‌کشیم. می‌رویم بازار

  «آشپزی کنی؟! آشپزی که کار هر کی نیس، استعداد می‌خواد. ندیدی بعضیا آب خالیم تو قابلمه می‌جوشونن خوشمزه میشه؟» عمه جان می‌گوید و می‌رود

  در جست‌و‌جوی مزه‌های گمشده می‌گوید: ایران را باید چشید. چند سال پیش از طریق اینستا‌گرام امید شریف را شناختم. کارشناسی ارشد هتلداری و گردشگری

همیشه پای یک بو در میان است   چه بویی! از کجا میاد؟ رد بو را می‌گیرید. همزمان ذهن شما تصویر می‌سازد. تکه‌های گوشت مکعبی

  طرز پخت یک ابر مقاله با شعله‌ی متوسط اجاق نوشتن را آتش کرده، دیگ مقاله‌نویسی را روی حرارت می‌گذاریم. جوش که آمد، از روز

پرده‌ی اول: مهمانی مریم به غذاهای رنگارنگی که روی میز چیده شده نگاه می‌کند: پیش‌غذاها، غذاهای اصلی، پس‌غذاها و نوشیدنی‌هایی که هر کدام مربوط به

آیا کوتاه‌ترین راه همیشه بهترین راه است؟ سپهر، نوجوان شانزده‌ساله‌ که مادربزرگش زمین‌خورده و پایش صدمه دیده، برای ناهار امروزش غذا ندارد. مادرش مجبور شده

این بگو آن بگو؛ بلند بلند حرف می‌زدند و گاهی وسط حرف‌هاشان پقی می‌زدند زیر خنده. پونه و نعنا با این که ازیک خانواده بودند